Günün ilk ışıklarında günyüzüne baktığında,henüz aydınlanmamıştır zaman.
Aynı anda duruyordur ışık ve mekan.
Tüm gün yaşamıştır insan ve günyüzünden öte iç yüzüne dönük.
Ne kadar sessizse yaşam, o kadar bir hareketlilik içinde.
Ve belirsizce bir an benliğinde,kalpten duyabilmenin etkisinde
ses olabilinceye dek susar düşüncelerinde.




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta