Güneş eritir zamanı, zaman insanı,
İnsan da insanı.
Uyanınca geçmeyen,
uyanmak istemeyen yorgunluklardayım.
Tatilci bir tiryakinin
Sönmeyen izmaritine bakar
Pamuk ipliğine asılı nefesim.
Ege’de kök salmış bir çam ağacıyım;
Ne kadar yakınsam maviye, o kadar uzağım denize...
Kayıt Tarihi : 28.07.2026 22:29:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!