Zaman-ı Bahar Şiiri - İsmail Kilinç 2

Zamanın senleyken en suskun sesinde
Bir yanım dünün sessizliğinde,
Bir gözüm senin kusursuz eşsizliğinde.

Saatler geçiyor, ben olduğum yerdeyim;
Zaman benden uzaklaştıkça
Sana biraz daha yaklaşıyorum.
Meğer insanın da bir zamanı varmış,
Sevdiğinin yanında geçmeyen zamanı…

Sen gelince susuyor bütün saatler,
Akrep yelkovana değil, sana bakıyor.
Her hareketinde parçalanıyor zamanım,
Seninle tekrar doğuyor bugünüm.

Ben o an ne geçmişi düşünüyorum
Ne de yarını;
Bir tek şimdi kalıyor elimde,
O da seninle güzelleşiyor.

Belki aşk,
Zamana yetişmek değilmiş;
Bir insanın yanında
Zamanı unutturacak kadar hissetmekmiş.

Ve ben,
Senin yanında anladım;
Bazı insanlar zamana sığmıyor,
Çünkü insan bazen bir ömrü
Tek bir bakışta yaşıyor.