Zaman Akıp Gidiyor Şiiri - Kasım Kobakçı

Gizli yaram derinde,
Sızlar kendi yerinde,
Köz yanar içlerinde,
Bozuk düzen yürüdü,
Dert biter mi serinde.
Zaman akıp gidiyor.
*
Zalim kente yabancı,
İçimde büyük sancı,
Dinmez tükenmez acı,
Londra bulutlarından,
Kimdir derdin ilacı.
Roma meydanlarında,
Buzlu duraklarında,
Şehrin kucaklarında,
Geçmişim alev alır,
Zehir dudaklarında.
Batı hilesi doldu,
Sahte dostluklar soldu,
Kirli yalanlar boldu.
*
Dertli yürekte soluk,
Paslı demirler soğuk,
Hisler içimde boğuk,
Düşlerimi yitirdim,
Sözler özümde donuk.
Yollar aşılmaz oldu,
Çöller geçilmez oldu,
Kuytu seçilmez oldu,
Günler heder edildi,
Sırlar bilinmez oldu.
Ummanlara dalarım.
*
Fikrim ziyan içinde,
Aklım duman içinde,
Özüm güman içinde,
Çölün orta yerinde,
Hissiz zaman içinde.
*
Acı geri çekilmez,
Ateş koru seçilmez,
Zehri tadan dirilmez,
Yitik yurdun peşinde,
Buzlu sular dökülmez.
Bütün umutlar solsun,
Kötü gün geri dursun.
*
Ateşlere atıldım,
Yalanlara katıldım,
Korkulara satıldım,
Gece günü alırken,
Derinlere batıldım.
Sessiz çığlık kopuyor.
*
Zindanların dibinde,
Kör kuyunun ininde,
Kül yığını kirinde,
Yalnızlıklar solarken,
Zulmün kara izinde.
Mezarlıklar serindir,
Hüzünleri derindir,
Soğuk mermer serindir,
Kış baharı kovarken,
Acı sonlar senindir.
Masum yürek ağırdı,
Sitemleri çağırdı,
Sırıtkan yüz bağırdı.