Sükût Şiiri - Ayşe Yarış

Gözlerimin ufkunda sükût eden o dağlı sis çekildi,
Gelişin, asırlık bir hicranın kapıya dayanışıdır şimdi.
Işığın şavkına kapıldım, ruhumda nâr izleri var;
Adını zikrettiğim her iklimde, kalbim küle durdu efendim.

​Zaman; avuçlarımızda can çekişen aceleci bir kuş,
Sen vuslata geç kaldın, ben ise şafağa nöbetçiydim;

​Kimseler duymadı içimdeki fırtınanın uğultusunu,
meğer kurduğum tüm saatler, hiç gelmeyecek bir baharın nöbetini tutuyormuş.

Meğer evim sandığım, ruhumun dehlizlerinde biriken yalnızlıkmış.
Şayet bir gün firakın rüzgârı eser de gidersen bu şehirden;
Bil ki ben, kendi küllerinin gurbetinde savrulan bir mülteciyim.