Zalim Yıllar Şiiri - Eray Yalçın

Gece çöker yine sustu umutlar
Kaldı içimde kırılmış çocuklar
Yollar uzun, omzumda acılar
Yordunuz beni de zalim yıllar

Ne dost kaldı ne de eski anılar
Birer birer söndü ışıklar
Yüreğimde derin sessiz çığlıklar
Yordunuz beni zalim yıllar

Yordunuz beni yıllar
Taşıyamam artık bu kadar
Kalbimde açılan yaralar
Beni benden aldı yıllar

Sokakta yalnız kaldım gecede
Kader vurdu yine en derinde
Kime güvendiysem çıktı yalan hep
Yordunuz beni de zalim yıllar

Yordunuz beni yıllar
Dayanacak gücüm mü kaldı
Her nefeste içim kanadı
Gençliğimi çaldı yıllar

Aynalarda tanımam artık yüzümü
Sessizliğe gömdüm bütün sözümü
Kaybettim ben en temiz yönümü
Yordunuz beni de zalim yıllar

Bir umut aradım karanlıklarda
Tutunamadım sahte kollarda
İçimde kopan bu fırtınalar
Beni paramparça ettiler

Yordunuz beni yıllar
Taş gibi çöktünüz üstüme
Ne sevinç kaldı bu gönlümde
Hayat dolu çocuğu öldürdünüz içimde

Şimdi sessiz bir yol önümde uzar
Hatıralar içimde derin sızlar
Ne hayaller kaldı ne de baharlar
Yordunuz beni de zalim yıllar

Yordunuz beni yıllar
Kırıldı içimde bütün dallar
Ama hâlâ ayaktayım bakın
Yenemediniz beni yıllar

Yordunuz beni yıllar
İçimde bitmeyen feryatlar
Küllerimden doğarım yine
Diz çöktüremez bana yıllar