Zalim Hünkar Şiiri - Kasım Kobakçı

Köpükler saçarak, kıyıya vurmalı,
Mavisini serip, engin o denizin,
Bir nakkaş misali, kumu oymalı,
Müjdeyi vermeli, gelen o yazlara,
Çağlayan sularda, coşup da taşmalı,
Deryanın kalbinden, kopup gelmeli.
*
En hasret vuslatı, martı sesiyle,
Mahmur şafakları, usta bir hatip,
Yosun kokusuyla, bezenip durmalı,
Suyun o sihirli, sırça köşkünde,
Boranla, poyrazla, yarına varmalı,
Sahili dövecek, gücün nefesi.
*
Kayaya gülle, bir inip kalkmalı,
Ağlayan rıhtımlar, susan ovalar,
Sancaklar misali, esen rüzgarlar,
Yarılan sahilin, burcuna konmalı.
*
Yarını aydınlık eylemek için,
Şefkatin koynunda, dostun hızıyla,
Pak sevdalar ile, zindandan kaçıp,
Bitkin gönüllerden, doğmalı ziya.
*
Karınca misali, örülüp gitmeli,
Toplumsal nefesler, her an her zaman,
Kalmamalı asla, şu koca kürede,
Ne biat, ne mabet, ne şah, ne kral,
Ne de, insanları ezen o saray.
*
Serinlik içinde, akıp gitmeli,
En yalın lisanla, gizli manalar,
İlmek ilmek, örgü örüyor sanki,
Aydınlık çağlara, sunulup o an,
Şarkılar, okurca hızlı ve sesli,
İnanç ve hevesle, candan ve kandan.
*
En yanık tutkular, sabi neşesi,
En dalgın seherler, mahir bir edip,
Bülbül sedasıyla, alaca çalıp,
Hayat sevdasının, sırça yüzünde,
Afet ve borayla, atiye koşup,
En yetkin duruşu, sunan o azık.
*
Dimağa demirden, bilye dolmalı,
Koşturan caddeler, sızlayan bağlar,
Zaferin tuğları, gibi eserek,
Yarılan bozkırın, ucuna durmalı.
*
İlerki vakitler, hoş olsun diye,
Merhamet bağında, ahbabın nazı,
Hoş muhabbet ile, kuyudan çıkıp,
Bezgin sinelerden, bitmeli ışık.
*
Tırtıl gibi, ince işlenip gitmeli,
Kamusal ömürler, devran döndükçe,
Barınmamalı hiç, cihan üstünde,
Ne mezhep, ne putlar, ne bey, ne ağa,
Ne de hüküm süren, zalim bir hünkar.