Zalim Güldü Çağında Şiiri - Kasım Kobakçı

Bütün düzen mahvoldu,
Yüzler sararıp soldu,
İpler çürüdü koptu,
Mertler minderde dondu.
*
Pislik sızdı tepeden,
Dert damladı şişeden,
Arsız geçti gülümser,
Pas sıçradı köşeden.
*
Düğüm olmuş ipimiz,
Çöküyor zeminimiz,
Şaşkındır tüm insanlık,
Kayıp çöktü dibimiz.
*
Çöktü başa belalar,
Yaktı döşü cefalar,
Taş kalp, sırıtıp alttan,
Tükendi tüm sefalar.
*
İyi kötü karıştı,
Doğru yanlış yarıştı,
Can buldu, şer tohumu,
Hüzün kalbe yapıştı.
*
Yılan soktu yabancı,
Ruhu sarstı zor sancı,
Nem sızdı, ta derinden,
Haram oldu kazancı.
*
Battık çirkin çamura,
Döndük isli hamura,
Pis laf vurdu, sert yüze,
Muhtaç olduk yağmura.
*
Güller soldu dağında,
Küller uçtu bağında,
Dostlar kaçtı yurdundan,
Zalim güldü çağında.