Zaafım bitmiyor Şiiri - Murat Ülkü

Gönül limanında fırtına dinmez,
Gözümden hayalin bir an silinmez.
Öyle bir dert ki bu, tarife gelmez;
Boğulduğum denize zaafım bitmiyor.

Girdabın içinde çırpınır ruhum,
Aşkın sahilinde kesilir ahım.
Yine de o derin sudur penahım;
Boğulduğum denize zaafım bitmiyor.

Dalgalar dövse de yorgun bedeni,
Ruhum terk etmiyor hüzün vereni.
Görmedim cihanda mutlu biteni;
Boğulduğum denize zaafım bitmiyor.

Mavi derinlikte saklıdır sırrım,
Kıyıda beklemek en ağır kahrım.
Her nefes alışta derdi solurum;
Boğulduğum denize zaafım bitmiyor.

Yakamoz parlar da yolumu çizmez,
Senden gayrı kimse bağrımı ezmez.
Gönül bu sularda boşuna gezmez;
Boğulduğum denize zaafım bitmiyor.

Fırtına kopsa da limanım sensin,
İçimde dinmeyen feryadım sensin.
Zehri şifa sanan inadım sensin;
Boğulduğum denize zaafım bitmiyor.

Zifir kuyularda takılı kaldım,
Gözlerin ufkunda hayale daldım.
Hasretin elinden yılları çaldım;
Boğulduğum denize zaafım bitmiyor.

Ne bir gemi geçer ne bir ses gelir,
Bu sessiz çığlığı bir Mevlâ bilir.
İnsan sevdiğiyle bin kez dirilir;
Boğulduğum denize zaafım bitmiyor.

Toprak dile gelse derdimi söyler,
Sensiz bu dünyayı bu gönül n’eyler?
Yıkılmış kaleler, virane köyler;
Boğulduğum denize zaafım bitmiyor.

Garip Murat der ki; bitti takatim,
Ölümsüz sevdada kaldı muradım.
Mahşere dek sürer yar, sadakatim;
Boğulduğum denize zaafım bitmiyor.