Z. Naz Ergun Şiirleri - Şair Z. Naz Ergun

Ver kalbimi bana, sen de kalmasın,
Benim aşkıma lanetler yağmasın...
Her akşam gözlerim donsun ansızın,
Veda ederken, öyle bir gül ki...

Artık arada bır uğruyorum sana, Kapılarını aralıyorum yüreğinin, yüzüne bakıyorum ve sonra gözlerine, bende çoğalan özlemin sende kaç damla biriktigine, gözlerinde artık göremediğim gökkuşağına, kirpiklerinin kıvrımına asılan kibire ağlıyorum ve birde yüreğinden deli saçması bir sebepten dolayı tarafınca sürgün edilmeme. Ben asıl sana aglıyorum, sana yazıyorum dönüşü imkansız sonlarımı, kuytu karanlık bir gecede çoğalan hıçkırıklarımı sana yolluyorum bedellerinin arasına her gün yenisini yazıyorum. Artık arada bir uğruyorum sana aralıyorum nisan yağmurlarını zamanın yüzüne ördüğü hüzne bakıyorum. Ve birde bitmesede bu gel-gitler yüreğimin sana dogru atısına... Şimdi istedigin kadar gurur topla sonra çıkar aşktan ve özlemle çarp, kibirine böl, bu denklemin sonu zamanın yüzüne ördüğü hüzünle eşit. Hadi yüreğim yol uzun şimdi sen git...

Denizin gözlerini hep benim sanırdım
Seninleyken...
Bir gün sessizce ve hıçkırıklara boğularak
Kaybolup gitme korkusu gezinirken
Bedenimin en acılı hücrelerinde...
Korkularım boy gösterir oldu sonunda.

ben sade içerim kahvemi
ne sütlü ne de şekerli,
ben iliklerime kadar yaşarım aşkı sevgili,
sen ister gör, ister bakma,
ben sinsi hüzne inat,
gülerim...

İçimde her gece bir düş kırıklığı
Lambaları ışıl ışıl kayıp kentin,
Tren sesleri çıldırmışçasına
Rayında koşturan
Ve gene içimi kavuran
Kayıp kentin aşıkları...

Bu gün bir bulut kalktı yüreğimden,
Sana doğru koştu,
Haberin varmı?
Bana güneşim derdin...
Bir yağmur hüznüne takıldı gözlerin.
Oysa hazırdım seni ellerinden tutup cennete çekmeye,

yalvardım,
geceye inat dilendim seni,
duymadın yar.
kalbimde, kırık bir keman, ince hastalık,
derin yara var...
kime sorayım,

‘Of’ çekmek yetmiyordu! Duvarlara boydan boya sana olan nefretimin Resmini çizerken... Aslında tüm yaşanmışlıklar Adı üstünde bir filmdi Milyonlarca çığlık aldı Rekora girdi, Nefretimin filmiydi Oscarlık oldu... Sevinçlerim küserken ak yüzlü güneşe Geceye dönerken tüm saatler Bir gün dedim Yemin ettim! ‘ağlamayacağım, ağlamayacağım’ Gök gündüzüne kavuşsun Ben sustum artık gözlerim konuşsun. Anılarıma söz verdim Hep güleceğim Yalan da olsa gülüşlerim, Ve seni hep anacağım viranda olsa Sevişlerin... Gurur taşlarından bir duvar ördüm Koskoca bir mabet kurdum kendime Sen yokken! Susuşların nefretinle ördü saçlarımı her sabah... yalanlarınla yıkadım yüzümü, hasretin kahvaltım oldu gülüşlerin bir bardak çayım hayalin sigaram her sönüşünde tekrar yaktım ve her yakışımda ömrümden dakikalar çaldın... Belki bu satırları okurken bana, hak vereceksin... ve sende kendinden benim gibi nefret edeceksin! İşte o gün damlayacak güneşin gözyaşları Sitem kokan tenine... Susacak tüm şehir susacak, Dünya da zaman duracak, Saliselerce... Bu aşk nefretini de alıp Uzanacak yas gemisine, Güneşin gözyaşları uğurlayacak sessizce Ve Ay’ın şavkında kaybolacak, Tüm zamanların şehveti... Yüreğine kaydedemediğin bu aşktan Sana tek bir şey kalacak, O da nefretim Yaşadığın sürece nefesini ensende, Hissedeceksin. Bir ecel gibi gezinecek bedeninde Umutların sönerken yavaş yavaş Güneşin gözyaşları suçlayacak Hayallerini... İşte o gün titreyecek bedenin Susacak tüm şehir susacak, Dünya da zaman duracak, Saliselerce...

Nefesinle uykuya daldığım günün düşünde dolaştım bu gün yine...
Mavi mavi baktın bana ve sanki yokluğun yalanmış gibi güldün
Cumaya hazırlıktaydın sanki,
Misler sürünmüş, siyah takım elbiseni giymiş,
Fötürün saçlarını kapatmış siyah gözlüklerin gözlerini...
Ben yine 9-10 yaşlarında kapıdan çıkışını izliyorum dönüşüne kurulu.

Altı üstü bir yağmurda ıslandık,
Sıcak şarabın gözünde demlendik sabaha...
Gizli yasak odalarında seviştik aşkın...
Kan kırmızı bir gülün yapraklarında birleşti dudaklarımız,
Olacağı varmış oldu işte,
Hazan çıkışı kışa yakalandık,