Yüzme Bilmiyorum Şiiri - Salih Kınacı

Yine sen şiir, ben kalem… mağrursun.
Ama üzgünüm sevgilim,
Sen şiir değilsin ki;
İnsan seni her okuyuşunda âşık olsun.

Ben olmasam…
Kelimeler uğramazdı kapına,
Mısralar değmezdi tenine,
Güzelliğin bir cümle kadar kısa kalırdı.

Bakışların yalnızca bir bakış olurdu,
Gülüşün… manasız, gizli kalırdı.
Sesin duyulmaz olurdu,
Adın unutulurdu belki de.

Sen yine güzel olurdun,
Amber kokar, sarhoş ederdin.
Tenin rüzgâr gibi eser,
Ve gözlerin ateş gibi yanardı.

Saçların siyah mı kalırdı mesela,
Yoksa ben mi anlam verdim sarıya?
Nefes alman bile umutken bana,
Sevmemen… tüketir mi zamanla?

Sen eşsiz bir mavi, tertemiz bir denizsin,
Hangi yürek ki seni uzaktan seyretsin?
Korkusuzca dalmalı, kurtulup ağırlıklardan…
Fakat ben yüzme bilmiyorum.