Seni sana emanet etmiştim,
Emanetime hıyanet etmişsin.
Terbiye öğret, çok kaba ve vahşi sensizliğin.
Aşk çıkmazına girdiğimden beri kaçıncı kaçış planım bu.
Sanki bir labirentteyim,
Ne senden kaçmak mümkün ne de bulmak yolu…
Artık nefretimle aşkım bir arada,
Ben anlatırım da kim anlar.
Nerede o her şeyi değiştirecek sihirli değnek,
Nerede vazgeçilmezin olduğum anlar.
Gururlan, sensin derdimin nirengi.
Bir varlık geldi ve yok etti,
İşte tüm yazdıklarımın özeti.
Yine de sevmeme izin verseydin keşke.
Sen bilmezsin ne kapılar kırdım,
Ulaşabilmek için geçmişteki bize.
Bir avuç kan, bir avuç gözyaşı içimde biriken.
Hiç anlamadım seni,
Özellikle de beni sevdiğini söyleyip elveda ederken.
Bir elveda kadar öneme sahiptim senin için.
İstediğim hiçbir şey olmadı,
Çünkü sen her şeydin.
Sen bahar kokusuydun,
Kelebek kanadının rüzgârı…
Sen yokken ölüm bile zor,
Geçtim yaşamayı…
Aslında çok değil,
Sadece beni göremeyecek kadar körsün.
Ey güzelliği derecesinde kör,
Gel gözlerin iliklerime sevdalar örsün.
Sen heybesinde ne taşıdığını bilinmeyen dert yolcusu…
Sen, içindeki sırlı alemin savunucusu.
Sen aşk…
Aşk ise her şey demek, senin gibi...
Ama aşk da eksik kalır açıklamakta sensizliği.
İçimi dışarı taşıyamadım beni daha iyi anlaman için.
Dışımda kalan sen,
Bari sen içime gir de her şeyin olsun hiçin.
Bak yavaştan efsaneleşiyor sevgimiz.
Efsane olması için ayrılmaya ne gerek vardı,
Yeterdik biz.
Ben değil, sen değil, biz olmamız gerekirdi.
Bardağın dolu tarafına bak diyorlar da,
Ortada bardak yok ki…
Bilmem sen unuttun mu söylenenleri, yaşananları...
Ben hiç unutmadım,
Sen de unutmamalısın adımlarını sayan psikopatı.
Merak ediyorum da,
Artık ben senin için neyim,
Gözünde nasılım?
Acaba sana olan aşkım gibi biter mi,
Bende sen faslım?
Artık, ben kederi kaderime ortak ettim,
Derde daldım, çile çileye girdi.
Sana olan aşkımın bir sebebi de yoktu,
Tıpkı bir sonucunun olmadığı gibi.
Düşünüyorum da düşünememişim.
Kalbimi alamadın ama bende de bırakmadın.
Artık bir ömre denktir bende adın.
Sevgili olduğumuz o yolda çok yaprak kurudu,
Çok da çiçek açtı.
Sen şiirden de anlamıyorsun ki
Nereden anlayacaksın o yollarla aramda olan bağı.
Şiirden anlasaydın kalbimi yazdım sana,
Gelirdin benimle.
Belki de şiirden anlıyorsundur
Ama sahip değilsindir bir kalbe.
Delin olmuştum senin bir aralar.
Tamam, kapıyı tamamen açma
Ama bu kadar çok sevene de herkes kapı aralar.
Ellerim uzaktı sana,
Ruhumla dokundum sadece.
Ellerimin sen mahrumiyeti ruhuma dokundu her gece.
Gecelerden yine birinde,
Seni kaybettiğim o gün mevsiminde.
Gözlerim anlatadurdu seni kifayetsiz olan hecelere.
Ağlayan kalemim, boş kağıtları gözyaşı ile doldurur.
Gökkuşağımın dostu olsun gökyüzü ve yağmur.
Kelimeler kifayetsiz,
Ardım sıra sen kaynıyor zihnim.
Sen diye diye ömrüm geçti,
Ne zaman sensizlik iznim.
Kalemimin gözyaşı biter ben doldururum.
Benim gözyaşım silinmez,
Aynıdır gözlerimdeki durum.
Her aşk, onu doğuranın kişiliğini alır bana göre.
Sen doğurdun kitap oldu,
Sen doğurduğun için düştü dillere.
Ben de ne yapayım,
Seni sorup seni cevapladım bu yürekte.
Sence de fazla değil mi,
Bir kelimelik insan için yazdığım yüzlerce kelime.
Ağustos / 2013
Kayıt Tarihi : 2.07.2026 11:43:00
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
