Yuvasız Çocuk Şiiri - Dursuncan Yildiz

Yuvasız Çocuk

Gökyüzü hüzünle kaplanmış, gri örtü gerilir usulca, evsiz
Bir çocuk yürek çırpınır sokakların yalnızlığıyla—
Dualar yankılanır taş döşeli kaldırımların yankısında, uzaktan.

Gözler yerden nasibini almış, geçmişin gölgesiyle titrer,
Her köşe başında bir umut kırıntısı arar—
Rüzgarın fısıldadığı hayallerle dolup taşan kalbinden.

Başını kaldırır, yıldızlar göz kırpar, ışığın dansıyla
Geceden doğan masallarla sarılır soğuk duvarlara—
Karanlık, umut ışığını sunar, yorgun ruhlara sığınak.

Bir çatı altında, kurduğu hayaller serilir yere,
Zamanın ördüğü ipliklerle dokunmuş bir düşler evi—
Küçük elleriyle kurduğu yuva, kalbinde taşır ebedi.

Başka bir gözden bakar, geleceğe boyun eğmeyen,
Düşler pınarından içen, durmaz yine koşar—
Yarının sıcak kollarında huzur bulur, özgürce.