Yutkunma Yeri Şiiri - Ali Fırat Çalışgan

Ağrılı bir şekilde uyandı uykusundan,
ağrılı bir yaşamak bu, dedi.
Ardından yutkundu bir süre,
yaşamaktan dedi;
yaşamaktan yara oldu yutkunduğum o yer.
İlk yutkunması da böyleydi;
seni ilk gördüğü o an...
Bir yutkunma yeri oldu onun için yaşam.

İlk kez kalbi kırılan bir çocuğun o mahsun bakışları gibi kalakaldı kıpırdamadan.
Tanıdı, bildi dünyayı.
Anladı ve teller ördü hayatının çevresine cevheri anlamak olan.
İçinden geçirdi; " annem kadar merhametli değilmiş her insan."
Annem deyince bir yutkunmak tuttu.
Çaresiz ama umutsuz olmayan.
Annem deyince aklına geldi yüreğini buruşturup bir avuç içine alan babam.
Yara kabuklarını biriktirerek yaşayan.
Her şeye acı bir tebessümle bakan.

Yaşamak kayıp giderken ellerimizden, üstelik hiçbir şeyin hesabını bize vermezken o an anladı bir yutkunma ile başlayıp başka bir yutkunma ile sona erecekti bu anlaşılmaz yaşam.

Ali Fırat ÇALIŞGAN