Yorulanların Türküsü

Daha ne kadar yol var bilmem
ama yoruldum ben...

İçimde hiç dinmeyen bir dünya ağrısı. Sırtımda mahcup bir küfe;
her şeye gecikmişliğimden.
Geri geri adımlıyorum kusurlu bir ömrü tamamlamak için.
Oysa siz bilmezsiniz,
Kediler, köpekler ve kuşlar için kaldırım kenarına koyduğu bir kap yemeği;
acaba yiyorlar mı diye uzaktan seyreden insanların yorgunluğunu.

Hayretle bakıyorum;
ben bir kalıba sığabilmek için debelenirken
kolaylıkla her şekle
girebilenlerin maharetine.
Dalgın insanlar seviyorum ben.
Gözleri kısık, yürekleri buruk.
Her şeyi acı bir tebessümle izleyen

Ne zaman düşecek
içinden bir türlü sağ çıkamadığımız,
Yoksul çocukları çabucak büyüten,
Giyecek ikinci bir ayakkabısı olmayan babaları kahreden,
Ayaklarının altına cennet vadedilen anneleri her gün öldürüp sonra yeni bir ölüm için yine dirilten,
Bu dünya kalesi
Ne zaman düşecek?

Daha ne kadar yol var bilmem,
ama yoruldum ben...

Ali Fırat ÇALIŞGAN