Yürüyüş yolu Şiiri - Gece Gözlü

YÜRÜYÜŞ YOLU

Yürüyüş yolunda bıraktım bugün kalbimin en sessiz tarafını.
İnsan, bir yolu yürür de aynı yerde kalır mı?
Ben kaldım...

seninle yürüyemediğim her adım, ömrümden eksilen bir mevsime dönüştü.
Oysa ne çok hayal kurmuştum...
Bir sonbahar akşamı, elini usulca avucuma almayı... Konuşmadan saatlerce aynı gökyüzünü seyretmeyi... Rüzgâr saçlarımı dağıtırken, senin tek bir bakışınla yeniden toparlanmayı...
Hiçbiri olmadı.

Bak aynı yürüyüş yolundan tek başıma geçiyorum.
Banklar aynı...
Ağaçlar aynı...
Kuşlar yine akşamı uğurluyor.
Değişen yalnızca benim.
Çünkü seni beklemek, beni benden aldı.
Biliyor musun?
Aşk, bazen bir kavuşma değil; birlikte yürünemeyen bir yolun ömür boyu içinden geçmektir.

Ben seni unutmadım.
Sadece adını içimde sessiz bir dua gibi taşımayı öğrendim.
Hatırlıyor musun...
Bir ağacımız vardı.
Kimsenin bilmediği, adını yalnızca ikimizin sustuğu bir ağaç...

Gölgesine hayallerimizi bırakırdık. Dalları, birbirimize söyleyemediğimiz cümleleri taşırdı. Yaprakları rüzgâr estikçe, sanki kalbimizin aynı anda attığını haykırdığı,
Ben o ağacın yanından hâlâ geçiyorum.

Mevsimler defalarca değişti.
İlkbahar dallarına yeniden umut astı, yaz güneşi kabuğunu ısıttı, sonbahar yapraklarını usulca toprağa bıraktı, kış ise sessizliğini üzerine örttü.
Ama o ağaç...
Hâlâ seni bekliyor gibi.

Bazen avucumu gövdesine koyuyorum.
Belki senin dokunduğun yer, benim ellerime de dokunur diye.
Belki yıllar, kabuğuna adımızı değil ama sevgimizi işlemiştir diye.

biliyor musun?

İnsan bazı ağaçları gölgesi için sevmez.
Bazı ağaçlar, altında bırakılan aşkı yaşattığı için ölümsüzdür.
Eğer bir gün yolun yine oraya düşerse...
Ne olur, dallarına dikkatle bak.
Belki bir yaprak usulca omzuna konar.
İşte o yaprak...
Yıllardır sana ulaşamayan kalbimin son mektubudur.

Belki bir gün, o yürüyüş yolunda yine karşılaşırız.
Ne sen eski sen olursun, ne ben eski ben...
Ama o yol bizi tanır.
O ağaç bizi tanır.
Rüzgâr, birbirimize söyleyemediğimiz bütün cümleleri hâlâ ezbere bilir.

ben...
Yine sessizce geçerim yanından.
Kimi aşklar, kavuşmak için değil; bir ömür aynı yolu, aynı özlemle yürümek için yazılır.
Belki sen bunu hiç bilmeyeceksin.
Ama ben, adını her mevsim o ağacın yapraklarına emanet ettim.

Bir gün son yaprak da toprağa düşerse, bilmelisin senden vazgeçtiğim için değil...
Sana duyduğum aşk, artık toprağın bile taşıyabileceğinden daha derin olduğu içindir.