Yüreksiz sevgilim Şiiri - Serhat Damar

Ben seni bir kez değil bin kez severek ölümü tattım da Sen bir kez dönüp bakamadın yüreğimin yangınına
Her gece adını içime çekip sabaha kadar hasretini yaşadım Her sabah sensizliğin karanlığıyla yeniden uyandım
Bir gülüşün için ömrümden yıllar verdim Bir sözün için geceler boyu gözlerimi yollara diktim Sen bilmedin Sen görmedin Sen duymadın içimde kopan fırtınaları
Ben seni öyle sevdim ki Kalbimin her atışı adını söyledi Ruhumun her köşesi sana sığındı Dualarımda sen vardın Hayallerimde sen vardın Geleceğim dediğim her yerde sen vardın
Ama sen Bir yabancı gibi geçip gittin gönlümün kıyılarından Bir kez olsun dokunmadın yaralarıma Bir kez olsun anlamadın içimdeki savaşı
Ben senin için susmayı öğrendim Beklemeyi öğrendim Özlemeyi öğrendim Canımın yanmasına rağmen sevmekten vazgeçmemeyi öğrendim
Öyle zamanlar oldu ki Gecenin en sessiz yerinde adını fısıldarken gözyaşlarım yastığıma düştü Öyle zamanlar oldu ki Bir fotoğrafına bakıp saatlerce içimdeki acıyla baş başa kaldım
Ben seni severken kendimden geçtim Kendimden vazgeçtim Ama senden vazgeçemedim
Şimdi söyle yüreksiz sevgilim Bu kadar sevgi hangi kalbe sığar Bu kadar özlem hangi insanın canını yakmaz Ben seni bir ömür değil bin ömür sevdim de Sen bir kez olsun göremedin sana ait olan bu kalbi
Belki bir gün anlarsın Belki bir gün yokluğum dokunur sana Belki bir gün benim seni sevdiğim kadar sevemezsin ama özlersin
İşte o zaman hatırla Bir adam vardı Sana bakarken dünyayı unutan Sana inanırken herkesi karşısına alan Ve seni bir kez değil bin kez severek ölümü tadan Ama yine de seni sevmekten vazgeçmeyen