Gece 04 Şiiri - Serhat Damar

Saat 04
gecenin en ince yerinden sızıyor zaman
duvarlara çarpıp geri dönüyor düşüncelerim
bir tek sen kalıyorsun içimde
ne kadar kaçsam da
aklım seninle
bir sokak lambası gibi titrek
her an sönecekmiş gibi ama inatla yanıyor
senin adınla uyanıyor gecenin karanlığı
ve ben her kelimede biraz daha sana biraz daha özlüyorum
bedenim sensiz
soğuk bir odada unutulmuş gibi
ellerim kime uzansa boşluk
sesim kime değse yankı oluyor
çünkü sen yokken hiçbir şey tamamlanmıyor
Gece sabaha yakın saat 04
uyku bile uğramıyor artık bana
rüyalar bile seni getirip bırakmaktan yorulmuş
ben ise yorulmuyorum
çünkü seni düşünmek
bir tür acı değil artık
alışkanlık gibi, nefes gibi
pencereden dışarı bakıyorum
şehir uyuyor sanıyorlar
oysa herkesin içinde başka bir 04 var
benimkinde sen varsın
başkasında kim bilir hangi eksik
aklım seninle
sana söylenmemiş cümlelerle dolu
her biri içimde büyüyen birer ağırlık
keşke diyorum
keşke bir gece vakti kapını çalsam
ve hiçbir şey demeden
sadece susarak anlatsam seni ne kadar düşündüğümü
ama bedenim sensiz
ve yollar uzun
ve zaman inatla geçiyor
ve sen belki de hiç bilmeyeceksin
bu saatte adının kaç kez geçtiğini kalbimden
saat 04 ve
en dürüst saat
kimseye yalan söyleyemediğim
kendimden kaçamadığım
ve seni en çok özlediğim an
şimdi yine gözlerimi kapıyorum
belki bu kez gelirsin diye
ama biliyorum
aklım seninle kalacak
ve bedenim
bir süre daha sensiz