Yürek Yarası Şiiri - Ahmet Karakuş

Önce gök gürüldedi
Sonra bir şimşek çaktı
Ve sonra yağmur yağdı tuz buz oldu ortalık
Vuruyorken damlalar kaldırım taşlarına
Nerden estiyse birden Adın aklıma düştü

Ay ışığı sıyrılıp bulutların ardından
Nazlı bir gelin gibi gösterince yüzünü
Kelimeler yitirdi anlamını aniden
Bir yolun bitiminde biti verince sözler
Sevdamı satırlara döküvermekte neymiş
Aşk dediğin anlamsız üç satıra sığar mı
Karanlık bir akşamdı gözün gönlüme düştü
Gözlerini göreli gönlüme hicran düştü

Adım adım yürüdüm aştım karanlıkları
Aşabilmek mümkün mü içimdeki hasreti
Ay ışığı vururken yüreğimin teline
Gönlüme laf anlatmak söz dinletme mümkün mü
Gönül dedim gönlüme güzel sözlerin düştü

Yollar uzun yolar zor yollar çıkmaza gebe
Kelimeler yetersiz kuru birer gürültü
Kalem yazmaktan aciz gönül yanmaktan bitap
Bir yol dönemecinde yüreğime gam düştü

Alem huzur içinde dalmışken rüyalara
Ve bulutlar akarken gökyüzü denizinde
Damla damla kanıyor gençliğimin baharı
Böyle mi olmalıydı bumuydu aşkın karı
Yirmili yaşlarımda saçlarıma ak düştü
Zavallı gözlerimden iki damla yaş düştü
Hangi yolun yolcusuyum şaşırdım
Hangi yağmur söndürür bu ateşi
Zeytin gözlü sen gideli buradan
Her gece yüreğime çöküyor bir muamma
Gel de mesafeler kalksın aradan
Bakarak aynalara açıyorum kendime
Şu esen rüzgara bak ortak olup derdime
Bir ümitsiz aşk için kıtaları aşıyor
Derdime derman için durmadan dolaşıyor
Sabır diyorlar sabır takvimlerim şaşıyor
Her saniye ömrümün bardağından taşıyor

Aşkı gözlerinde tattım
Sevdaya seyrinde doydum
Önce hamdım şimdi oldum
Nolur artık gel gayri