Yüreğin Kopar Şiiri - Özdemir Koca

Hafta eklerler düşlerine her gün,
Karanlık kuytu bir köşedesindir,
Keder dostundur sabır misafirin,
Ağlamak bile artık elinde değil.

Dokunur rüzgârı yakar sevdanın,
El dilinde eller bilmem ne söyler...
Karanlık gölgeler merdivenlerde,
Tıkırdı etmeden peşinde yürürler.

Yalnızlık böyledir sende konaklar,
Gündüz farklımı sanırsın geceden,
Gündüzleri gözlerine ağıtlar yağar,
Ağlamak bile artık elinde değil.

İçinde bilemezsin ne fırtınalar kopar,
Git der çok uzaklara gelme bir daha,
Gitmeyi ancak kalan yalnızlar anlar,
Bir fırtına şiddetinde yüreğin kopar.