Yüreğim Şiiri - Halil Kumcu

Ah, benim zavallı yüreğim...
Bu kaçıncı aldanış, söyle?
Otur şimdi dertlerinin üzerine;
Bir ağıt yak kendi kendine, gizlice.

Gözyaşlarınla yıka o kirli geçmişini,
Kimseler bilmesin, kimseler duymasın.
Yalnızlığın o kör ve sağır ateşinde;
Yüreğin sinsice yansın, varsın...

Sonra bir ağıt daha yak derinden,
Ağıtının ateşiyle de yak sigaranı.
Dumanı havada savrulsun gitsin;
Külü toprakta silsin, o unutulmuş adını.

Artık ne bir bekleyiş, ne de bir umut...
Her şeyi bu dumanın rengine boyadım.
Kendi ellerinle kendi mezarını tut;
Ben artık bu dünyada, sadece bir ad mıyım?

Şiirden geriye kalan satırlar:

•Yüreğin en büyük hatası, her seferinde yeniden inanmasıdır.
•Kimse duymasın dersin… ama yüreğin bağıra bağıra yanar.
•Ağlamak zayıflık değil; insanın kendine son iyiliğidir.
•Duman havaya karışır, kül toprağa… ama sevda insanın içine çöker.

16 Eylül 2018 / Pazar / Ankara