Yüksel Nimet Apel Şiirleri - Şair Yüksel ...

Işıklar uykuya dalmış evlerde
çekip gitmiş yelkenliler de
gece sessiz ay kayıp

Nazım geçerken heceye
şiir deli deli şair yazar durur

Gecenin rahminde bir kara büyü
karanlığı bıçakladı sırtından gömdü ölüyü

ay şeytani bir hevesle girdi bulutun içine
bulutsa ayı şevkatle kucakladı
karanlığa büründü ortalık yeniden

Bir elimi tutar Yunus
bir elimi aşık Veysel
basar zifiri bir karanlık ortalığı
yolumu göremem olur ki
ben onu götüremem
o beni sağ salim götürür

Sevdiğim oraya bahar geldi mi
Bayram girdi araya
Kurbanlık koçlar süslendi mi
Nasılsın bu aralar
Görmedim nice aylar
Dağlar yeşerdi mi

İşte bu sokakta o gün bıraktın ellerimi,
İnci gibi boynuma taktın kederlerimi..

Kanattılar birer birer inciler her yanımı...
Sen kendini aldın benden sanki aldın canımı...

Böyle böyle; gün geçer, ömür geçer...
Kimbilir gün olur da,
Belki burdan yar geçer...

Zemheride gül açar,
Yaz ortası yağar kar,

Gece simsiyah deniz mavi ay hilal

Geceleri deniz simsiyahtır buralarda, simsiyah ve gizemli!
Gece boyunca yıkanıp arınıp sabaha masmavi dupduru bir görünümle akıl almaz ferahlık verir içinize.
Ay’da öyledir; kıskanıp da ışığını bir bulut etmezse gölge, denize dönük yüzüyle solgun ve sessiz ve derinden küçük adımlar büyük mesafalerle yürüyüp kaybolur denizde.
Bu bir vedadır bu bir bütünleşme, imrenilesi büyük bir aşktır

Ruhumuzda esiyor kuzeyden esen rüzgar
aniden geçiverdi gül kokan güzelim yaz
bir daha yaza kaldı ertelendi tüm aşklar
adımları duyuldu her kapıda son bahar

mevsim yine mevsim de yine o eski yaz/dı

O zamanlar hepimiz gençtik
zayıftık

hepimizin incecik beli vardı
mahallede ne vuku bulsa
Çerkez Ayşe'nin eli vardı

Garibe verdiğini başına kakma
O da bir insandır hor gözle bakma
O zaten yanmış bir de sen yakma
Gün olur yanında bir dost bulunmaz

Bülbülü çileten dili belası