Altın pas tutmazda değeri bitmez
Yanmayan ateşin dumanı tütmez
Fani insanoğlu haddini bilmez
Unutma sonunda ölüm var ölüm
Günü gün eder haddini bilmez
Zindan ettik bu geçici dünyayı
Özlemişim memlekette olmayı
Düşlüyorum yazın köye gelmeyi
Bu senede gidemezsem ölürüm
Özlemişim memleketi dağları
İster yağmur yağsın isterse dolu
Gönül kor ateşe düştükten sonra
Sabaha çıksa da gecenin sonu
Bir ömür boşa geçtikten sonra
Neyleyim goncayı neyleyim gülü
Böyle mi kurtuldu Gümüşhane miz
Ne köyümüz kaldı ne de hanemiz
Çilesini çekti şehit dedemiz
On beş Şubat bize gurur günüdür
Türk milleti çekti bunca çileyi
Ölmez dediğim şehitler
Şimdi aramızda yoklar
Vatan sever o yiğitler
Şimdi aramızda yoklar
Vatan için can verenler
Bir güzeli sevmiştim sevgi nedir bilmeden
Günümüz gün olmazdı bir birini görmeden
Sanki kurşun kalemi incecikdi o beden
Hayalimde gönlümde onsekiz yaşındasın
Elime deyğmemişti bir güzelin elleri
Hem güneşi hem rüzgarı
Derdi verip dermanını
Yarattıklarına canı
Veren Allah a kurbanım
Ne dilersek onu verir
Deli gönül havalanma boşuna
Konup tüneyecek bir dalın mı var
Övünůrsün malın mülkün paranla
Mezarda yapılı işhanın mı var
Íyiliktir malın mülkün servetin
Mazlumun göz yaşlarını
Siler bir gün Yüce Mevlam
Kulunun yalvarışlarını
Duyar bir gün Yüce Mevlam
Sabrın sonu selamettir
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!