Yüksel Çelik Şiirleri - Şair Yüksel Çelik

Dağlar girme aramıza
Ben köyümü özlüyorum
Tuz basmayın yaramıza
Ben köyümü özlüyorum

Dumanın gitmez başımdan

Yüksel iyim yazımız bu
Namemiz bu sözümüz bu
Anadolu çocuğuyuz
Böyle doğduk özümüz bu

Beni tanımayan dostlar

Özür dilemek yetmiyor
Çok yaraladın kalbimi
Hiçe saydın sevgimizi
Özür dilemek yetmiyor

Gençliğimi sana verdim

Özür diliyorum senden
Başta uslanmaz gönlümden
Boş yere üzdüklerimden
Özür diliyorum senden

Tüm kırdığım insanlardan

Üzdüyüm tüm insanlardan
Yaratılan hayvanlardan
Yerde biten canlılardan
Özür diliyorum senden

İşleiğim günahlardan

Bahar kokulum papatya gözlüm
Hayalin gözümde özledim seni
Verdiğin sözler boş muydu nazlım
Yetmedi mi artık özledim seni

Bak ağaçlar türlü gelinlik giymiş

Dağlardaki karlar erir
Göçmen kuşlar geri gelir
Çayır çimen yeşil olur
Beyaz papatya açarken

Tarlaları toprak kokar

Dünyayı parsel ettiler
Bize derdi gamı düştü
Artık insanlık kalmadı
Bahtımıza hamı düştü

YTıktılar koca dünyayı

Kan karıştı akan yaşa
Gözler periişan perişan
Söylenecek söz kalmadı
Diller perişan perişan

İnsan çeker kaderini

Burası İstanbul büyük bir şehir
Bir gelenler pişman,bir de gelmeyenler
Tarihi dokuyu güzellikleri
Gelipte görmeyen onlarda pişman

Asyayı avrupaya bağlıyor köprü