Dışarıda kar, dışarıda keskin ayaz,
Yollar ıslak, gökyüzü dumanlı ve beyaz.
Eğilmiş boyunlar, yorgun omuzlar üzerinde dünya,
Sanki bitmek bilmeyen, ağır ve dilsiz bir rüya.
Gürültülü yalanlar geçerken sokaklardan,
Sen sıyrıl o kalabalıktan, o tozlu masallardan.
Bir çok yıllar geçti...
Görme umuduyla nice canlar göçtü... Ümmet lider bozuntularıyla lime lime edildi...
Siyonizm sinsice büyüdükçe büyüdü...
Bazen komedi, bazen dram izledik bu sahnede...
Bazen de cambaza baktırdılar kurnazca...
Şeytanlaşmış ruhlar sel gibi bir bütün oldu...
Ruhum daralıyor...
İçim kan ağlıyor...
Gözlere mil çekilmiş görmüyor; kulaklara kurşun dökülmüş duymuyor; ağızlar kilitlenmiş konuşamıyor.
Kalplerden can çekilmiş atmıyor; çöpe dönüştürülmüş beyinler düşünemiyor; ayaklar küt yürünemiyor.
Namerd kisve uydurmuş sözde müslüman; Allah ile aldatıyorlar utanmazlar; ahlâk çarık ayaklarda, ahlâksızlık taç başlarda.
Sabaha uyanmak
Ne büyük bir mutluluk
Seviyorum sabahları
Biliyorum ki
Rabbim bir fırsat daha verdi
Bu aciz kuluna
Terastaki Çay
Gönül semaver çayı arzular
Odun yanacak ki dem ola
Küskün bakma bana öyle
Burkma hergün bu garip yüreğimi
Gökyüzü o gün sustu, İran’ın bağrında,
Bir sabah ezanıyla bölündü taze düşler.
Kalemler yere düştü, mürekkep kan ağladı,
Gülüşü yarım kaldı yüz altmış körpe canın.
Kız çocuklarıydı onlar, yarınların ışığı,
Cehalete vuran tokat, karanlığa bir fener.
Karanfilim beyaz
temizliği ve saflığı hatırlatıyorsun her bakışımda sana sessiz sessiz...
Karanfilim kırmızı
sevgiyi unuttuğumuz sevgiyi haykırıyorsun her akşam gün batarken yüzüme yüzüme...
Karanfilim pembe
içtenlikle ürkekçe bana tebessüm eden üveyik güvercinim gibi içten içten...
Karanlığın Konforu
Görmediği ufka duvarlar örer,
Kendi kuyusunu kâinat sanır.
Bilmediği dilden hükümler verir,
En çok da sustuğu yerden yanılır.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!