Yorgun insanın ,kendine sorgusu

Bir zamanlar bir ev vardı içimde,
Kapıları açıktı herkese,
Kim gelirse buyur eder, soframı paylaşırdım.
Belki sen de bilirsin o hâli…
Kırılgan ama iyi niyetli bir insanın
Kendini koruyamama hâlini.
Sen hiç böyle oldun mu?

Bir dostum vardı mesela;
Gülüşüne güvenip sırrımı teslim ettiğim.
Bir gün öğrendim ki,
En derin yaralar sessizce değil,
En yakın sandıklarından gelirmiş.
Sence insan en büyük ihaneti hep
En çok sevdiğinden mi öğrenir?

O gün anladım:
Karanlık, dışarıdan gelen değilmiş hep,
Bazen içerden bir ses,
“Artık kimseye güvenme,” diyen.
Ama ben yine de susturamadım o sesi;
Çünkü kırgınlığımın altında
Hâlâ bir iyilik kırıntısı vardı.
Sence aptallık mıydı bu,
Yoksa insana dair bir şey mi?

Bir gece sokak lambalarının altında yürürken
Kendime sordum:
“Neden hâlâ iyisin?”
Ayak izlerim ıslaktı,
Yağmurdan değil,
İçimde biriken ağırlığın çözülüşündendi.
Sen hiç yürürken geçmişini döktün mü toprağa?
Hani her adımda biraz hafiflersin ya…
Öyle bir şey işte.

Sonra fark ettim…
Bunca acıya rağmen
İçimdeki o küçük çocuk ölmemiş.
Hâlâ inanıyordu bir şeylere:
Bir selamın sıcaklığına,
Bir omzun güvenine,
Bir insanın başka bir insanı iyileştirebileceğine.
Sence umut gerçekten bu kadar ısrarcı mı olur?

Yıllar boyu sırtıma yük olmuş karanlığı
Yavaşça indirdim yere.
Bir zamanlar beni saklayan gölgeler
Şimdi içsel bir koridor gibi
Beni dışarıya taşıyordu.
Meğer karanlık, ışığa giden yolu
Bu kadar ustalıkla gizleyebilirmiş.
Bunu hiç düşündün mü?

Ve sonra…
Bir sabah pencereyi açtım,
Hava hâlâ soğuktu,
Ama içimde bir şey ısınmıştı.
Belki affetmenin ilk kıvılcımı,
Belki kendimi suçlamaktan vazgeçmenin ilk nefesi.
Tam o an fark ettim:
Dünyanın beni yaralaması bitmez;
Ama ben iyileşmeyi öğrenirsem,
Hiçbir yara kalıcı olmaz.

Şimdi sana soruyorum,
Tüm kırıklarını bir kenara bırakıp:
Sen de kendine yeniden başlamaya
Hazır mısın?
Hadi dürüst ol…
Karanlığı saklamayı mı seçersin,
Yoksa benim gibi,
Işığa doğru yürümeyi mi?

Çünkü ben yürüdüm,
Ve şunu öğrendim:
Umuda varan yol, karanlıktan geçiyor önce—
Ama sonunda
Kimseyi değil,
Kendini buluyorsun.