Yorgun bir gölge Şiiri - Güven Tekin

​Yorgun bir gölge gibi peşimde bu dargınlık,
Aynadaki yüzüme bakmaya takatim yok.
İçimde yankılanan o derin pişmanlık,
Sanki ruhumda sönmez, zehirli birer ok.

​Hoşlanmadım bu yolun karanlık girişinden,
Adımlarım geride, yüreğim darda kalmış.
Sıyırıp atamadım kendimi bu düşten,
Sanki bütün umutlar bir çıkmazda daralmış.

​Utanç bir urgan gibi dolanmış bileğime,
Nefret denilen duygu, içimde bir kör kuyu.
Dertler ağır bir yük gibi binerken yüreğime,
Bulanmış görünüyor hayatın berrak suyu.

​Her geçen gün biraz daha eksiliyor nefesim,
Kendi sesimden bile kaçar oldum bu ara.
Kısılmış çıkmıyor artık o gür, vakur sesim,
Gönlümde açılmışken iyileşmez bin yara.

​Ama bilirim ki gök en çok kararınca,
Şafak sökmek üzeredir, vakit dolmuştur elbet.
Karınca misali, yolunca ve kararınca,
Tükenecek içimdeki bu amansız kasvet.

​Bu giriş kötü olsa da sonu hayra bağlansın,
Yeniden filizlensin o kurumuş bahçeler.
Varsın bu gece kalbim biraz daha dağlansın,
Güneş doğunca elbet bitecek bu geceler.