Yolunu gözledim Şiiri - Muharrem Ayrancı 2

Bu eser; gün ortasında bile gökyüzünü karartan amansız bir yalnızlığın, tütüp giden keder dumanlarının ve geleceğe açılan umutlu pencerelerin hikâyesidir. Şair, hasretin ağırlığıyla öğle vaktini bile zifiri bir karanlık gibi yaşamakta, donan yüreğini camlara akseden erken hayallerle ısıtmaya çalışmaktadır. Kederden içine çektiği dumanların bu dertleri serinden atmaya yetmediğini, aksine hasret dumanının bir sis gibi bütünüyle içine çöktüğünü ilan eder. Ancak bu ağır hüzne rağmen, ozanın dürüst özü büsbütün karamsarlığa teslim olmaz; o, liyakatli bir inançla hayaller kurmaya, düşlere dalmaya ve yarınların peşinden gitmeye devam eder. Nakarata vurulan o beş heceli asil mühürle şair; itirafı zor o derin özlemi açıkça beyan etmekte ve tüm kederine inat, aydınlık yarınlar adına sadakatle "Yolunu gözledim" diyerek sevdasına sahip çıkmaktadır.