Yolculuk Şiiri - Hatice Ak

dört numaralı peron
saat tam dört
otobüsün kırk numaralı koltuğu...

son hazırlıklarını yapıyorum bu gidişin
​nereye gittiğimin ne önemi var
nasıl olsa geldiğim yerde de
döndüğüm yerde de
olmayacaksan sen

​elimde ahmed arif...
rastgele açıyorum bir sayfayı
"ay karanlık" düşüyor payıma
​dört yanım puşt zulası
dönerim dönerim çıkmaz...

​okuyorum, okuyorum
kaç kez geçtiğimi bilmeden aynı mısralardan
​bir ara gözüme takılıyorlar; bir çift
gencecik çocuk
sıkıca sarılmışlar birbirlerine
belli ki uzun bir veda
.
​ben içimdeki yalnızlığa sarılıp
ne bir mendil bekliyorum ardımdan
ne de bir el sallanmasını...

​dayayıp başımı camın soğuğuna
düşünüyorum, biraz da içleniyorum
inceden inceye ama
teselli ediyorum kendimi

​zaten hep tek başına değil miydin
hadi topla kendini
zamanı mı melankolinin

​uyan yolcu uyan...
uyan hayal dünyasından
otobüs çoktan kalktı perondan