Yol arkadaşım Şiiri - Hatice Ak

yine aritmi başladı yüreğimde
oturup seninle konuşacağız diye...
o yeni yetme meşe fidanının dibinde
ben neler yaptığımı anlatacağım
sen yanağımdan öpmeye çalışacaksın sinsice
bense heyecandan kanatlanıp uçacağım

ne zaman yönelsem memlekete
ben sen oluyorum, sen memleket...
yine öyle masum, yine öyle sessiz
bir tek ağladığımda ses verirsin: "ağlama be..."
"bilirsin sulu gözlüyüm, dayanamam" dersin

çok olmadı ayrılalı ama
yine de çok özledim be gülüm
çocuklar iyi, düşünme sen o yanını
büyük oğlumuz baba oldu bize bir bilsen
epeyce otoriter; seni mumla aratıyor...

hesapları küçük olan tutar
sorumluluğu ağabeyine atar, yan gelir yatar
sonra bizim evde küçük bir kıyamet kopar...
sakın üzülme bunları anlatıyorum diye
onların fırtınası, benim meltemim esince biter

özledim be can, sardı yine dört yanımı heyecan
eskiden sabah uykularımdan sen uyandırırdın beni
yorganı başıma çekerdim, sen "çayı demledim" derdin
"kalk meleğim, hadi tut ellerimi..."

nasıl tutmazdım; hem ana, hem baba, hem yârdın
arsızca sorardım "kahvaltı hazır mı" diye
oysa sofra kurmayı bile beceremezdin
domatesleri kabuklarıyla doğrar
ekmeği saçar dökerdin...

işte böyle baş tacım, gönül ilacım...
yine sana geliyorum
sen gittiğinden beri biraz deli, biraz divaneyim
ambulansa konulduğun o an
kara toprağa giden sen değil, bendim

sana geliyorum; ilk gördüğüm, ebedi güvendiğim
yine aritmi başladı yüreğimde
yine o meşe fidanının dibinde konuşacağız
sen yanağımdan öpeceksin sinsice

ben heyecandan uçacak gibi olacağım
ne zaman yönelsem memlekete
ben sen oluyorum, sen memleket...
sana geliyorum; tüm varlığımla sevdiğim
tek dostum, yol arkadaşım, baş tacım