Yolcu Şiiri - Bora Baydar

Yaşam rüzgârları esiyor
Bu seyahatte ufak tefek yolcular var,
Güçsüz ve kırılgan
Kendileriyle konuşmadım ama biliyorum
Yaşam rüzgârları esiyor
Tanıyorum, beni alçaltan rüzgârlar bunlar
Evet, onlar, pek severim suçlamayı karşımdakileri
Ama ne suçlular var, güçsüz ve kırılgan
Geçmişlerini saydamlığa teslim ediyorlar
Ala ancak kör oluyor yaşam
Kim gözlerini açacak?
İtiraf etmeliyim, fedakârlar
Kendileriyle konuşmadım ama biliyorum

Beceriksizim ben, öyle biriyim ki
Görevini büsbütün unutmuş,
Hatta ve hatta görevini hiçbir zaman öğrenememiş bir yolcuyum ben
Ufak tefek, güçsüz ve kırılgan
Günlerce kendimle konuştum oradan biliyorum
Sahi neler oluyor?
Yaşam rüzgarları?