Yolcu Şiiri - Barış Yeşiltaş

YOLCU

Bir yolcu geçti içimden sessizce,
Ayakkabılarında uzak şehirlerin tozu.
Ne sordu adımı ne de baktı ardına,
Sadece yürüdü, kalbimden ödünç aldı yolu.

Gecenin cebinde yıldızlar vardı,
Her biri yarım kalmış bir dilek gibi.
Yolcu, omuzunda eski bir rüzgar taşıdı,
Zamanın pasını silerek geçtiği gibi.

Bir durakta durdu, adı olmayan,
Bir bankta oturdu, hatıralarla.
Ben sustum, o sustu, dünya sustu,
Sessizlik konuştu aramızda usulca.

Hatıralar yandı, pusulalar şaştı,
Yol dediğin şey biraz kaybolmaktı.
Yolcu bunu biliyordu en başından,
O yüzden her vedayı gülümseyerek bıraktı.

Sabah olunca izleri buğulandı,
Güneş sildi geceyi, beni de biraz.
Bir fincan soğuk çay kaldı masada,
Ve gitmiş olmanın ağır, hafif sızısı.

Şimdi ben yolcuyum, yollar bende,
Adımlarımda onun eski gölgesi.
Her giden birz kalırmış ya hani,
Ben de gidiyorum, kalmak pahasına, sessizce.

YAZAR: BARIŞ YEŞİLTAŞ
TARİH: 22.02.2026
SAAT: 15:25