Bilmezdik Şiiri - Dilaver Zülfikar Demir

Yolun sonunda Ali çiçekleri bizi bekliyor, biliyorum.
Karanfillere talip hayat; ben kır çiçeklerini seviyorum.
Sonu Hakk’a varan kısacık ömür girdabının sonunda
Firdevs bahçelerinde “selâm selâm” demek istiyorum.

Kayboluşlar kasabasında kıyısız çocuklardık.
Sahillere vuran esmâlarımızda zikir sevdalısıydık.
Bilmezdik sessiz sessizliğin Rahmânî olduğunu,
Koşup varamadığımız peygamber dualarını arardık.

Semaya açılan kalplerin sahabe duruşuydu yalnızlığımız.
“Deli” derlerdi bir başımıza O’nu ararken kuytularda.
Başka varlıklar görürdük, bilmezdik; Bir’denmiş ikiliğimiz.
Ellerimiz yakılırdı peygamber cemaline dokunduğumuzda.

Şimdi vahyin nuruna bir berzah uzaklıktayız.
Çarmıh yaşını geçtik, Tur Dağı’na ne oldu?
İçten içe: “Ya Rab…” Senin elinle harlanıp yanmaktayız.
Dünya denen sürgünde bir hayli zaman oldu.