Karanlık bir sokak, ışıkları küskün;
Sessiz, ıssız ve dar...
Bir ben varım, bir de karşımdaki Ay.
Yürüyorum; yağmur, dolu demeden,
Bıkmadan, tükenmeden, hiçbir söz söylemeden.
Düşünüp duruyorum; benimle konuşur mu Ay?
Bunca yol, bunca zaman...
Eserken meltem, sızlarken vicdan;
Bir farklılık var sende; sanki daha yakın, daha parlak.
Duyuyorum diyor adeta "anlat"
Bu anı beklerken bunca yola inat;
Söyle, nedir hakikat?
Hüseyin Keskin
04.04.2026
Kayıt Tarihi : 4.04.2026 02:40:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!