Yol Şiiri - Halil Kumcu

Her şeyi baştan yaşamayı ne çok isterdim!
Bıraktığın yerden, patikadan aynı şekilde,
Cehennem olsam gelen yol yakınırken,
Cihan yıkılsa, mahşer kopsa yüreğimde.

Yalnızca kendi gerçeklerimiz varmışçasına,
Beni burada bırakın, bu yolda bayım.
İnsanı insan yapan haslet yüz,
Zihnimle sokaklarında dolaşırım.

Bir hayalin ardında gibiyim,
Yolumu buldum zannetmiştim kalbinde.
Hayatın tekrarı yok,
Geleceğe dönüş filminde.

Ayaklarım yorgun ve yalnız,
Ben sevdasız yürüyemem ki her halükârda.
Sen içindeki yolu tamamla,
Yaşadığım bu son hazanda.

Gecenin ötesinde buluşuruz bir gün,
Bakışır, ağlaşırız eski banklarda.
Ruhlarımız birleşir sonsuz bir köprüyle,
Sevdamız siner gözlerimize sonrasında.

Bir ışık düşer karanlığa,
Adımlarımız birleşir o sessiz yerde.
Geçmiş susar, gelecek beklerken,
Ölüm bile ayıramaz bizleri bu sahnede.

📍Şair Notu: Ey dost, hayat dediğin bir yol; düz de virajlı da olsa, her adımda kendi yalnızlığını taşır insan. Ben bu şiiri yazarken yalnızca kendi yürüyüşümü değil, senin adımlarını da düşündüm. Bak, her insan kendi yolunda bir yolcudur. Sevdasız yürüyemez, ama bazen sevdasıyla da yalnızdır. İşte bu yüzden derim ki: Geçmişin gölgesi düşer bazen ayaklarına, gelecek ise sabırla bekler, sessiz ve güvenle. Biliyorum… Bir gün, gecenin ötesinde, belki eski bir bankta buluşuruz. Gözlerimiz konuşur, ruhlarımız birleşir ve o yol, bir anlığına bile olsa tamamlanır. Ey okur, unutma: Yaşadığın her adım, seni sen yapar. Ve belki de yolun kendisi, aşk kadar kutsaldır; çünkü bizi biz yapan, yürüdüğümüz o sessiz yollardır.
Şiirden geriye kalan satırlar:

•Her yol kendi içimizde başlar ve orada biter.
•Sevda, ölümle ayrılacak bir hikâye değildir.
•Gözyaşı, suskunlukla birleştiğinde şiir olur.
•Yalnızlık, ruhun kendi kendine yazdığı en eski mektuptur.
•Her gecenin ötesinde, bir sabah bekler.

17 Ekim 2023 / Salı / Ankara