Yoktum Şiiri - Seyrani Göl

vardım yoktum ya da uykuluydum
bir çizgi vardı
mutluluk ile hüzün arasında

bir yanım
başka limanlara mutluluk taşıyan gemilerdeydi

çiçekli dağlardan geçtim
harabe hanların gölgesinde uyudum

sen yanımdaydın
ben yoktum
sarıldım
öptüm

aklım küçük bir çocuktu
rüzgara bırakılmış bir yaprak gibi
savruldum
durdum

sen konuştun
ben duymadım
söyledin
anlamadım

içimdeki sana
seni sordum
seni kokladım
sen gönül bahçemde bir gül’dün

kuşlar geçti
böcekler geçti
zaman geçti
daha neler neler geçti
ben yine yoktum

bir yanım hâlâ
hüzün taşıyan gemilerde
başka limanlara sürükleniyordu

bir rüzgâr dokundu içime sonra
adı konmamış bir hatıranın sesi gibi
uyandım sandım
meğer uykum daha derindeymiş

sen aynı yerdeydin
ben aynı yoklukta
sana baktım

bir kelime bıraktım yüreğine
yarım bir dua gibi
yarısı göğe gitti
yarısı içimde kaldı

haritalar değişti
yollar yer değiştirdi
ama içimdeki rota
hep sana geldi.

ben her dönüşte biraz daha kayboldum
sen her bekleyişte biraz daha çoğaldın

ve şimdi
iki kıyı arasında kalmış bir su gibiyim
ne tamamen sana akarım
ne tamamen kendime dönerim
sadece
aynı çizgide
sessizce sürüklenirim
S.GÖL