Yokluk Kaşifi Şiiri - Elif Kemertaş

YOKLUĞUN KIYILARINDAKİ YOKLUK KAŞİFİ VAROLUŞUNA YAKLAŞTI,
VAROLUŞUN KIYILARINDAKİ BİR VARLIK KAŞİFİ YOK OLUŞUNA DALMAKTA.

VARLIK KAŞİFİNE DEDİ Kİ: 'EĞER YOK OLMAK İSTEMİYORSAN, ONU BUL VE ÖLDÜR.
AMA UNUTMA Kİ ZITLIKLARI OLMAYAN BİR ŞEY YAŞAMINI SÜRDÜREMEZ.'

Biz insanlar hep varoluşumuzun nedenini var olanda arama eğilimi gösteririz.
Her şeyi bir nedene bağlar, sonucuna varma arzusu duyarız.
Bazen varacağımız en haklı sonuçsa,sonucu aramaktan vazgeçmektir.
Paradoksa bak ki bu da bir sonuçtur.
Ama ne yapılabilir ki;
Yapılan her seçim, alınan her karar sonun sonsuz oluşu gibi,
yok olmanın var olduğu gibi bizi bir paradokstan başka bir paradoksun içine atar.

Bizler bu ve benzeri karmaşaların içerisinden çıkmak ister, birtakım vaatlere inanırız;
gerçek olsun ya da olmasın, yazılı olsun ya da olmasın.
Gezegenimizin matematiğine, hatta algımızın sınırlarına göre bir şeyler tasavvur ederiz.
Tanrımız,inançlarımız, kurallarımız, aidiyet duyduğumuz, sahip olduğumuza inandığımız her şeyimiz...
Ve öyle bir yaratımdır ki bu, kendi hazlarımıza bile ket vurma eğilimi vuku bulur.
Nitekim bu sınırlar olmasaydı insanlık tarihinin en büyük hazzı da asla var olmayacaktı.
Doruk noktaya ulaşmak için sahte bir sınırdır bu. Sınırları koyduran insanın gene arzularıdır maksadıysa ana hazzı yaratmaktır.

İNSANLAR KENDİ HAZLARINA KET VURMASAYDI EN BÜYÜK HAZ, EN BÜYÜK ARZU ASLA YARATILMAMIŞ OLACAKTI.