Yokluğun Kapısı Şiiri - Semih Eratlı

Bir yokluğun içinden geliyorum,
Yok olmuşum,
Yokluğu siyah bulutlar kaplamış,
Kaybolmuşum.
Güneş kara ışıklarını gönderiyor,
Daha da karartmakta,
Sevgisizlik taşları döşenmiş yollarında,
Ben yokluğa giden yolu bulmuşum.

Varolmakla, yok olmayı bir tutarım,
Sevginin yollarını varlığıma katarım,
Sevgisiz yaşayıp ta, yoklukta yok olursam,
Bir aşk ateşi bulur, bedenimi atarım.

Sevgi taşlarıyla döşenmişti hayat,
Benim gördüğüm,
Bazen bir sevgiliydi canlar yakan;
Ama yine övdüğüm.
Bir bilinmeze bağlamıştı ömrümü,
Bazen gelir, bazen gider,
O bilinmezdi yokluğun dar kapısı
Ve o kapıda oldum kördüğüm.

Varolmakla, yok olmayı bir tutarım,
Sevginin yollarını varlığıma katarım,
Sevgisiz yaşayıp ta, yoklukta yok olursam,
Bir aşk ateşi bulur, bedenimi atarım.

Yaşamak çok uzun ölünceye kadar,
Varlıkla yokluk arası,
Varlık Rabbimin verdiğidir şükrederiz,
Yokluksa yürek yarası.
Sevgi taşlarından örülü yollara yönelelim,
Kalbimiz güller koksun,
Yokluk kapısını açan anahtardır… Duyun !.. Duyun !..
Yokluk kapısını açar aşıkların narası…

Varolmakla, yok olmayı bir tutarım,
Sevginin yollarını varlığıma katarım,
Sevgisiz yaşayıp ta, yoklukta yok olursam,
Bir aşk ateşi bulur, bedenimi atarım.