Yokluğun Çerçevesi Şiiri - Ahmet Hani

Fotoğraflar
çerçevelerde
yavaş yavaş
yaşlanıyor.

Her akşamüstü,
çerçeveler
biraz daha
duvarın sessizliğine
yaslanıyor;

sanki
yalnız onlar
yoklukların hüznüyle
düğümleniyor.

Elimi
soğuk cama
sürüyorum;

camın ötesinden
zaman
usulca
yüzüme bakıyor,

nefesi
donmuş gülüşlerin
üzerinde
buğuya dönüşüyor.

İsimler
yavaş yavaş
çerçevelerin hafızasından
siliniyor;

ama gözler
hâlâ
sokağa bakan
pencereye
dalıyor,

kulaklar
hâlâ
kapının gıcırtısını
bekliyor.

Özlem,

artık
kimsenin
fotoğraf çektirmek için
geri dönmediği
bir evin
boş çerçevesidir.