Yokluğun Şiiri - Tayfun Korkmaz

yakamoz bir yalana dolanmış
upuzun uzanmışsın
bileklerinde parmak izim
izin alıyorum girmek için
aklına
beyaz ve kirli bir kamyonetin
kasasına asılmış
yalın ayaklı
bir mahalle piçi edasıyla

ara sıra
dikizden dikizliyoruz birbirimizi
kızgın bakıyor bıyıkları asabi şoför
bir iki yalpalıyor kamyonet
ama sımsıkı tutuyorum
bileklerinden

keman gibisin
tıpkı keman gibi
ince belli
ince sesli
kehaneti kendine yüreksiz
inancı gölgesinden hafif
yokluğun
isim babası ürkekliğimin

koyu mavi akşamlarda üzerime yağan
ve biriktirdiğim
çisil bir yağmur gibisin
şimdi alıp gitse tüm hüzünlerimi
sana dair

götürüp atsa mazgallara
sigaram
düşüp gelse peşinden
kanalize olsa
aksine
mis gibi kokarak
(şiir bu ya)
senin sokaklarına

15 AĞUSTOS 2020