Yok mu bir bilen Şiiri - Emir Arda Öztür ...

Anlatamam. Kimseye derdimin tek kelimesini dahi anlatamam.

Neden anlatamam, bilirim. Kimse anlamaz. Ha, bu değildir ki kimse derdimi anlamaz demek. Kimseye derdini kimse tam anlatamaz, anlattıramaz. Anlatılsa dermanı bulunur. Bulamazsın ya, hani derdin olmaz...

Olmasın. Ne güzel işte. Niye oluyor ki? E, neye üzüleceğim, söylesene? Üzülmeyeceğim, evet; üzülmeyeceğim. Niye üzülmem lazım hem? Hiç anlamış değilim. Sanırsam üzülürsem mutluluğuma anlam yüklerim, belki.

E, ben mutluluğa hasretim. Ona ne demeli?

Olsun... Hasretimiz kavuşur elbet. Kavuşmalı. Kavuşacak. Mutlu olacağız bir gün. Derdimizi anlatabileceğiz; tamamen anlatacağız. Dermanı olsun ya da olmasın, anlatacağız. Mutlu olacağız. Dert etmeyeceğiz. Üzülmeyeceğiz. Üzülmeyelim... Yaşayalım anımızı, sonuna kadar yaşayalım.

Hem demiştim zaten. Bir aralar demiştim:

"Geçip gidici... Sadece anılar kalacak."

Acılar da gelecek anılarla. Benim derdim onunla.

Olsun, gelsin. Acıyla beraber mutluluk da gelir, değil mi?

Sahiden gelir mi? Gelmeli... Yoksa ben nasıl kaldıracağım o kadar acı dolu anıyı? Keşkelerimi nasıl uyutturacağım, söylesene?

Yok mu bir bilen?

Anlatıyorum işte... Dinlesenize derdimi!

YOK MU BİR BİLEN?