Yok Şiiri - Halil Kumcu

Bazen: “Oluruna bırak her şeyi,”
“Zamanla geçer,” diyorum içimden.
Bu dünyadan, öyle ya da böyle geçiyorum;
Neden o an boğuluyorum, derinden?

Bir yaş ayı yaşanır şimdi;
Nefesime dokunan yaramda.
Elimi kalbime götürdüğüm her defa,
Büyür de büyür o acı soluğumda.

Öyle garip, öyle mahzun, öyle çaresiz…
Bu ağlamaklı akşamlar iner de iner.
Olmaz sandığım ne varsa oluyor hayatta;
Eksikliğin iliklerime işler, ciğerime biner.

Zemherinin ayazı yüzüme vurur ansızın,
Gözlerimi boşaltır yüklü bulutlar.
Her sabah yeni bir gün doğar ardınca,
Hırsız gibi çalar ömrümden yıllar.

Yoruldum dönüp dönüp ardından bakmaktan;
Bir daha katlanmaya mecalim yok.
Ne gelir elimden? Senin karanlığına gömülmüşüm;
Yaşamak istesem bile takatim yok.

Kendi mezar taşımı yazsam, kalemim yok;
Artık yalnızca silik bir hatıra gibiyim.
Her şeyden öte, bu büyük boşlukla boğulur,
Yokluğunla, ölene dek dertleşirim.

📍Şair Notu: Bu şiir, bir yokluğun kalpte açtığı sonsuz boşluğun, zamanla değil; sessizlikle, çaresizlikle ve yorgunlukla büyüdüğünü anlatır. Herkesin içinde taşıdığı ama dillendiremediği bir sızının, gündelik cümlelerin ardına gizlenmiş isyanıdır bu dizeler. "Geçer" denilen acıların geçmediği, alışılır sanılan ayrılıkların alışılmadığı bir iç sessizliğin şiiridir. Yazıldığı gün Bartın'da ağır bir gri gökyüzü vardı. Belki de o günkü gökyüzüyle içimdeki kasvet birbirine karışmıştı. Bu şiir, her “yok”un aslında ne çok şeyle dolu olduğunu anlatmak için kaleme alındı.

Şiirden geriye kalan satırlar:

•İnsan en çok, olmayanla yaşlanır.
•Özlemek, var olmayanla yan yana yaşamaktır.

4 Mart 2023 / Cumartesi / Bartın