Yırtık fotograf Şiiri - Gece Gözlüm

​YIRTIK FOTOĞRAF
​Anılarımız eski, yırtık bir fotoğrafta kaldı,
Yüzü solmuş, köşesi kıvrılmış bir hatıra gibi…
Parmak uçlarımda hâlâ sıcaklığın,
Gözlerimde yarım kalmış bir yaz mevsimi.
​Gülüşünle aydınlanan o kare bir zamanlar,
Şimdi sessiz akşamların göğsünde asılı.
Ne zaman baksam, kanat çırpar yüreğim,
Geçmişe doğru uçan yaralı bir kuş gibi.
​Biz o fotoğrafta hâlâ yan yanayız,
Omzun omzuma değiyor usulca;
Dünya küçücük bir çerçeveye sığıyor orda.
Oysa şimdi koskoca şehirler var aramızda,
Ve hiçbir sokak sana çıkmıyor.
​Özlemin sızıyor o yırtık yerden,
İkiye bölünmüş bir hayat misali.
Bir yarısı sende kaldı kalbimin,
Bir yarısı o eski karede dondu.
​Zaman her şeyi siler dediler, inanmadım,
Senin adın silinmedi içimden, silinmez.
Fotoğraf yıprandı, renkler soldu belki,
Ama sevdam hâlâ ilk günkü kadar derin,
Hâlâ ilk günkü kadar vurucu...
​Belki o yırtığı hiç onaramam,
Belki anılarımız eskisi gibi olmaz…
Ama bil ki, o karede gülümseyen iki insan
Benim içimde hâlâ yaşıyor,
Ve ben hâlâ o karede sana bakıyorum.
​Geceler çoğaldıkça büyüyor o kare,
Karanlıkta parlayan tek yıldız gibi.
Duvarımda asılı değil artık, biliyorum,
Ama kalbimin en görünür yerinde duruyor.
Kimse görmüyor, kimse bilmiyor;
Bir yırtığın insanı nasıl eksilttiğini...
​Bazen düşünüyorum da,
Keşke zaman da o fotoğraf gibi dursa,
Gülüşün o anın içinde kilitli kalsa,
Ellerin bir daha hiç ayrılmasa elimden...
​Ama hayat, acımasız bir rüzgâr gibi geçti içimizden;
Saçlarımızı savurdu, sözlerimizi dağıttı,
Bizi iki ayrı mevsime bıraktı.
Şimdi ne zaman aynaya baksam,
Yüzümde senin gölgen var.
Bir yanım hâlâ o karede genç,
Bir yanım sensizliğe erken yaşlanmış.
​Anılarımız eski, yırtık bir fotoğrafta kaldı, evet...
Ama ben hâlâ o yırtığın kenarında duruyorum,
Parmak uçlarımla geçmişi yokluyorum;
Belki bir gün, iki parçayı yeniden birleştiririm diye.
​Ve eğer bir gün dönersen, bil ki...
Ben seni affetmek için değil,
Yeniden sevmek için bekliyorum.
​