Yırt artık önündeki yoğun sis perdesini.
Topla, gel bizim kıyıya, bütün azametini.
Gel, gel ki göresin, ne kadar sevildiğini.
Gel ki, bilesin yıllardır beklendiğini.
Fark etmez, isterse atlastan olmasın yelkenlerin.
Önemli değil, ibrişime benzemesin halatların, iplerin.
Tüm umutsuzluklara rağmen gülmeyi unutmadım.
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim
Devamını Oku
Yaşamayı öğrendim hayatta, ayakta kalmayı.
İnsanları öğrendim, yüzlerinde maske.
Savaşmayı öğrendim, yenmeyi dövüşmeden.
Gözpınarlarım yaşla dolsa da bunları saklamayı öğrendim




Ne güzel bir gönül zenginliği.....çok güzel....duygulandım....tebrikler.
güzeldi...tebriklerimi sunuyorum...
Bu şiir ile ilgili 2 tane yorum bulunmakta