Noktasız Şiir Şiiri - Cengiz Doktor

Sen aklıma gelip de katettiğim şiirimsin...
Seni yazmaya başlasam;
Kalem ateş oluyor,
Gözyaşım mürekkep,
Kâğıt kül oluyor aşkından.
​Hangi kitabın hangi sayfasını açsam,
Sanki bütün harfler seni anlatıyor.
Virgüllerde sen, noktalarda sen, ünlemde sen...
Peki, o yakıcı soruya kim oluyor soru işareti:
"Niye sevemedin?"
​Sen varsan bir cümlede,
Senden sonra artık virgül yok,
Senden sonra nokta yok,
Senden sonra ünlem yok,
Senden sonra hiçbir soru işareti yok...
Hepsi tek tek anlamsız, varlıksız sensiz.
​Yine seni arıyorum şiirlerde;
Sanki bütün harflere senin zerren yapışmışçasına,
Seni arıyorum kendimi tamamlamak için.
Ama her seferinde imkansızlığı buluyorum,
Her seferinde yasakları...
​Nedir benim bu yaşadığım?
Hastalık olsa, ilacı olurdu.
Gece olsa, güneşi olurdu.
Toprak olsa, yağmuru olurdu.
Ölüm olsa, toprağı olurdu.
Gökyüzü olsa, yıldızı, ayı olurdu.
Memleket olsa, sılası olurdu...
Ama yok; yine hep sen, yine sadece sen.