Hayatımız; ıssız yerlerde çürümeyi bekleyen demir yığını,
Ümitlerimiz; taze çiçekler gibi üstüste atılmış rüzgâr yığını,
Kim görecek, kim bilecek yaşadığımızı,
Nihayetinde insan dediğin şehirler yığını.
Kayıt Tarihi : 13.1.2026 20:45:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Hikayesi:
.
Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!