Hayatımız; ıssız yerlerde çürümeyi bekleyen demir yığını,
Ümitlerimiz; taze çiçekler gibi üstüste atılmış rüzgâr yığını,
Kim görecek, kim bilecek yaşadığımızı,
Nihayetinde insan dediğin şehirler yığını.
Seni ele sevirem ki...
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir
Devamını Oku
Diyirsen ki, niye?
Ne bilim işte ele!
Seni görende bir hoş olir, ölür ölür ölirem...
Ahşam olir davar, nahır, mal gelir.
Komlar, ahırlar dolir




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta