Yetişkin Çocuk Şiiri - Mustafa Emir Dağcı

artık kulaklarında koşuşturmuyordu çocuklar
ne mahalle maçları ne gazoz kapakları
geriye sadece anlatılacak bir hikaye
ve alınacak bir intikam bıraktılar
ne kadar yiyemeseler de akşam yemeklerini
kin yutarak doyuyorlardı
ancak bir sessizdi şehir
sanki sabah olmamış gibi
uyanmıyordu kimse
gözlerinde ağır bir yük vardı sanki
ağlamak, uyandırmıyordu kimseyi
o da parmak uçlarını başaklara vurarak
yalın ayaklarını çamura saplayarak
silerek sümüğünü kollarına
koşuşturmak istiyordu
korkuyla değil neşeyle kaçmak
öfkeyle değil sevinçle yakalamak istiyordu
iliklerine kadar titreyip ses çıkarmadan değil
heyecanla ebeleyebilmek için saklanmak istiyordu
ve gözleri yorgundu artık
griye bürünmüş bir tabuttan ibaret değildi hayat

ve…
yaşam rakamlardan ibaret değildi…