Yetiş Ya Rab Şiiri - Erdin Şallıel

Düştüğüm yerde kimse yokken,
adımı anacak bir ses kalmadığında,
yüküm omzumu aştığında
ve sabrım dağılmaya yüz tuttuğunda…
Keder içime çöktüğünde,
gece uzayıp kalbim daraldığında,
ellerim boşluğa uzanıp
tutacak bir şey bulamadığında…
Yetiş Ya Rab.
Çünkü insan,
en çok yalnız kaldığında
Sana muhtaç olduğunu anlıyor.
Çünkü ben,
yalnız Sana sığınan,
bir Sana yönelip
seccadede Sana boyun bükerek
gözyaşı döken
aciz bir kulum.
Ne olur,
beni kapına gelenlerden geri çevirme.
Dualarım eksik,
halim kırık olsa da
rahmetinden mahrum bırakma.
Ben Sana geldim, Ya Rab.
Gidecek başka kapım yok.
Erdin Şallıel
Yetiş Ya Rab… II (Sükût)
Konuşarak anlatamadım, Ya Rab.
Sözlerim yetmedi,
niyetim dağıldı.
Saçlarım ağardı, belki de
kapının eşiğinde sonbahar var.
Dizlerim secdeyi özledi
ama taşımadı beni,
nefesim yarı yolda kaldı,
yüküm omuzlarımdan kalbime çöktü.
Artık sözüm yok, Ya Rab.
Anlatacak hâlim de…
Bildiklerim yetmedi,
dayandıklarım bir bir sustu.
Güvendiğim kapılar kapanınca
adımlarım içime döndü.
Geriye yalnız
susarak Sana bakmak kaldı.
Duyuyorsan susuşumu,
söyleyemediklerimi
kalbimden oku.
Beni sessizliğimle kabul et.
Eksik dualarımla,
kırık hâlimle…
Yetiş Ya Rab.