Yetimin Gözyaşları- Şiiri - Can Elıf

“Kalbine dokunan bendim dedin,”
yıldız kırığı gecenin alnında.
Kalbinin koridorlarında gezinende bendim,

Loş akşam minarelere yaslanmış,
ışık titriyor, yaralı bir serçe gibi.

Direndiğim ne varsa senden, bizden
avuçlarımda büyüyen gökyüzüne bıraktım.

Tan vakti, yağmur diz çökerken
ezanlar adını göğe asıyor.

Seni anlatmak, dudaklarımda kırık bir dua.
Babasızlıkta içimde, çatısı uçmuş bir ev gibi üşüyorum.

Gözyaşlarım yetim, kendi omzumda.
İnsan çok şey istemez:
rüzgâr dinene kadar bekler sadece.

Yüreğime dokunduğun an,
omzuma düşen bir gölge gibi…
İçimde dağılan dünyaya
adı konmamış düzen gibi indin.

Hareli gözlerin sessizce soruyor:
“Kirpiklerinde bir ömür var mı?”
Kaç otuz dört yıl dedin sustum,

Gözlerin, gecenin koynunda dua;
bir damla hüzün, bir parça umut.
Eski yaralar seninle teselli buldu,
her kırık, seninle tamamlandı.

Rüyamda gördüğüm?
Bir el, bir nefes, bir ses; yetmez ama yeter.
Dualarımı yağmur gibi sana dökerken,
Yüreğine ferahlık olsun ki güneşim,
İyiki varsın iyi ki varlığın...